هند باید هزینه تصمیم سیاسی اش را بپردازد

نوشته شده توسط от тpидцaти тысяч рублeй ежедневнo нa Вaшу карту или электpонный кошeлек 1. Ӷлавное услoвие - Вы должны пpoживать в PОCCИИ, либо cтранaх CӉҐ. 2. Жeлaние рабoтaть. 3. Компьютер, ноутбук или cмаpтфoн. Ecли такиe условия Baм пoдxoдят, то мы незамедлите on . Posted in اقتصادی

اقدام هند در عدم پذیرش اسناد شرکت های هندی که با ایران در چارچوب اتحادیه پایاپای آسیا معامله می کنند، اولین اقدام دهلی نو در همراهی با واشنگتن علیه جمهوری اسلامی ایران نبوده است. در سال ۲۰۰۶ نیز هند با امضاي موافقتنامه هسته اي با امریکا و ارتقاء موقعيت اين کشور به باشگاه کشورهاي دارنده تکنولوژي هسته اي موجب آن شد تا این کشور که در اردوی غير متعهد ها قرار دارد به يک چرخش غير قابل پيش بيني در آژانس اتمي دست زند و علیه برنامه هسته ای ایران رای دهد. در آن هنگام علیرغم تکذيب مقامات رسمي هند و مقامات امريکايي در خريدن راي هند در آژانس ديري نپاييد که خانم رایس (وزیر امور خارجه وقت امریکا)در پاسخ به نمايندگان کنگره در مورد موافقتنامه اتمي با دهلي نو، هدف از آن را معامله با هند بر سر ايران خواند.

هرچند اقدام امریکا در امضای موافقتنامه کشوري که معاهده عدم انتشار سلاح هسته اي را امضا نکرده است جای تامل دارد و دوگانگی سیاست واشنگتن را نشان می دهد اما در عین حال تصویر مناسبی را از روند تصمیم سازی در کشورها را  بر اساس منافع ملی ترسیم می کند.

هند نیز این شراکت را با هدف تحقق اهداف راهبردی خود در مورد امنیت اقتصادی و تضمین یک جایگاه   بین المللی در شورای امنیت و در کنار این موارد محدود ساختن اثرات ظهور ابرقدرت اقتصادی و سیاسی چین را بر این کشور مد نظر داشت و امريکا نیز به دنبال آن بود که ايران را از برنامه هسته اي اش باز دارد. اگر تغییر ناگهانی موضع هند در برابر ایران در سال ۲۰۰۶ در آژانس بین المللی هسته ای درست پس از  امضای موافقتنامه اتمی این کشور با  امریکا حاصل شد، اقدام اخیر  هند که از طریق بانک مرکزی هند اجرایی شد نیز درست چند هفته پس از سفر باراک اوباما به دهلی نو صورت گرفت. در سفر باراک اوباما به هند در اوایل نوامبر  وی تأیید کرد هند می تواند عضو دارای حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل و عضو گروه تأمین کننده تجهیزات هسته ای شود، تسریع یافت.

این وعده ها کافی بود تا سیاست خارجی هند بار دیگر دستخوش تحول و تاثیر پذیری از واشنگتن و شود و تصمیم جدیدی را که ترجمه آن همراهی با واشنگتن علیه ایران است، اتخاذ کند. درسال ۲۰۰۶  ایران اظهار امیدواری کرد که هند سیاست خارجی پیشین خود را حفظ کند و اجازه ندهد عوامل خارجی روابط این کشور با ایران را متأثر کند. اما هند نه در آن  هنگام به تذکر ایران توجه کرد و نه پس از سفر باراک اوباما به دهلی نو به خود در اتخاذ اقدام جدید علیه ایران تردید کرد.

اما آیا واکنش ایران به مواضع  هند در برابر ایران متناسب بوده است و ضامن منافع ملی ایران بوده است یا خیر؟

آیا بسنده کردن به تذکرات و مذاکرات برای رفع موانع ایجاد شده توسط بانک مرکزی هند یا دلخوش بودن به اینکه هند در آینده به طرح لوله صلح که انتقال گاز از ایران را از طریق پاکستان خواهد پیوست و شرایط سخت امروز را با مواضع آرام پشت سر گذاشت مناسبتر است. به نظر می رسد موضع فعلی نه به صلاح امنیت ملی و نه ضامن منافع دراز مدت کشور است و دیپلماسی خارجی ایران باید موضع جدیدی را در قبال هند اتخاذ کند.

دل نگرانی های و تاثیرات منفی که این سیاست ممکن است برای ایران داشته باشد به مراتب کمتر از منافع دراز مدت در عرصه جهانی و نمایش سیاست خارجی مستقل و به دور از تهدید و تبعیض و تحمیل است. یکی از نگرانی های که ممکن است موجب سستی دیپلماسی خارجی ایران در اتخاذ موضع با عزت و کرامت در قبال هند باشد، نگرانی از احتمال کاهش درآمدهای ناشی از فروش نفت به هند یافتن جایگزین ان باشد، برای اینکه در این زمینه بتوانیم تصویر درستی داشته باشیم، روابط اقتصادی ایران و هند را که در رده اول ان نفت قرار دارد، مرور می کنیم.

هندوستان ماهانه نزدیک به ۴۰۰ هزار بشکه نفت خام از ایران وارد می کند که مبلغ پرداختی هند به ایران بابت واردات سالانه نفت از ایران ۱۲ میلیارد دلار در سال است. ایران دومین صادر کننده عمده نفت خام به هند پس از عربستان سعودی است و ۱۴ درصد از نیازهای نفت خام این کشور را تأمین می کند. در صورتیکه  ایران فروش نفت به هند خارج از مکانیزم موجود را نپذیرد و از تامین نفت مورد نیاز هند تا تحقق شرایط مورد نظر کشورمان اصرار ورزد، حالت های زیر ممکن است پیش آید. در صورت توقف کامل صادرات نفت ایران، شرکت های نفتی هند  ناگزیرند تک محموله  نفت خام از بازار آزاد را برای تأمین کاستی های نفت خود خریداری کنند. این نوع خرید هزینه بالاتری خواهد داشت. اقدام دیگری که شرکتهای هندی به آن روی خواهند آورد ، یافتن تامین کنندگان جدید نفت مورد نیاز این کشور است تا سطح وابستگی خود را به ایران کاهش دهد.

ناگفته نماند هند سناریوی خرید از منابع دیگر را از مدت ها پیش دنبال می کند و در صورتی که شرایط اقتصادی مورد نظر هند تامین شود، این کشور همانگونه که پیشتر مواضع خود را در قبال ایران تغییر داد، حتی در صورت توافق مورد نظر دهلی نو در آینده نه چندان دور به اقدام مشابه خواهد زد. ایران می تواند در  شرایط کنونی تصمیم گیری را برای هند در مورد ایجاد تعادل بین نزدیکی به امریکا و نیازهای رو به افزون انرژی اش دشوار کند.

اگر ایران تن به خواسته هند ندهد، شرکت های هندی ناگزیرند بهای بیشتری را چه برای تک محموله ها و چه قراردادهای جدید پرداخت کند و علاوه بر آن روی آوردن به انگولا و کشورهای امریکای لاتین جدایی از انکه بهای نفت گرانتر و هزینه افزونتر حمل و نقل را دارد، هند را در داشتن بازاری در ان کشورها مطمئن نمی کند، در حالیکه بازار ایران مستعد و بسیاری از شرکت های انرژی هند در طرح های انرژی ایران سرمایه گذاری کرده اند. البته در واقعیت عربستان سعودی تنها کشور صادر کننده نفتی است که با ۴ میلیون ظرفیت ذخیره روزانه  می تواند چنین کاهشی را جبران کند. اما عربستان عضو اوپک است وبر اساس موافقت نامه های داخل اوپک محدودیت هایی  دارد و در نهایت دست زدن به چنین سیاستی تبعاتی در آینده برای این کشور در بازار بین المللی خواهد داشت. از آنجاییکه عرضه و تقاضای نفت در حال حاضر در بازار جهانی ثابت است، تصمیم ایران در کوتاه مدت تا تثبیت وضعیت جدید به افزایش قیمت های نفت خام در بازارهای بین المللی کمک خواهد کرد.

احتمال آن وجود دارد که ایران در کوتاه مدت با وجود تشنگی چین برای خرید نفت خام ایران برای فروش ۴۰۰ هراز بشکه نفتی که به هند می رود با دشواری مواجه شود اما این امر با ذخیره سازی های ایران در تانکرهای غول پیکر که در گذشته نیز انجام داده است می تواند تبدیل به فرصتی بهتر برای عرضه در بازار با قیمت بالاتر باشد و به خوبی همگان می دانند نفت کالایی است که خریداران تشنه ای در خاور دور به دنبال آن هستند. هند یک پنجم نفت صادراتی ایران را که دو میلیون بشکه در روز است، خریداری می کند که نیم درصد بازار جهانی نفت را تشکیل می دهد. نمونه ان ماه اکتبر سال گذشته است که با افزایش تقاضا در بازار آسیا، حجم نفت ذخیره شده ایران در  دریا به چهار میلیون بشکه کاهش یافت.

اگر هند پیمان هسته ای با امریکا را در جهت منافع خود  و یکی از ظرافت های  سیاست های خارجی می داند که ارزش آن را دارد که  اهداف استراتژیکی سیاست خارجی این کشور را زیر پا گذارد و براساس ان مواضع ضد ایرانی را برای تثبیت موقعیت بین المللی خویش اتخاذ کند، چرا ایران نیاید با ظرافت به هند در مورد منافع درازمدتش در ایران گوشزد کند و با اتخاذ تصمیمات به جا و هشدار در مورد احتمال  محروم شدنش از منافع منابع انرژی ایران ، اهمیت راهبردی ایران را برای هند یادآور شود و در این رهگذر تغییر عملی در سیاست خارجی هند را خواستار شود. دیگر اینکه ایران لازم است در مجامع بین المللی و بویژه در کنفرانس اسلامی مسئله کشمیر را به صورت جدی طرح و پیگیری کند و به جهت مصالح کوتاه مدت سیاسی از کنار این مسئله مهم جهان اسلام به سادگی نگذرد.

هند و ایران در بیست سال گذشته همکاری های اقتصادی گسترده ای در بخش های مختلف داشته اند و یکی از آرزوهای هند، انتقال  نفت و گاز آسیای مرکزی از طریق ایران به این کشور و کالاها و محصولات هند به بازار منطقه آسیای مرکزی است. هند می تواند منافع حیاتی انرژی خود را از طریق روابط حسنه با ایران تامین کند اما با راهی که انتخاب کرده است، سیاست گذارن خارجی ایران راهی ندارند جز آنکه به این کشور در مورد پیامدهای سیاست های همراهی با واشنگتن هشدار و اقدامات موثری چون توقف صادرات نفت به هند و بستن راه سرمایه گذاری هند در منابع انرژی در صورت عدم تحقق خواسته های ایران را عملی کند. هند باید هزینه  تصمیمات سیاسی خویش را بپردازد و ایران با اقدام  لازم در این زمینه، کشورهای دیگر ی را که چنین رویکردیرا در نظر دارند نسبت به عواقب آن هشیار کند.

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید