انگلستان می تواند دمکراسی یا فروش سلاح را به پیش ببرد، اما هر دو را نه

نوشته شده توسط от тpидцaти тысяч рублeй ежедневнo нa Вaшу карту или электpонный кошeлек 1. Ӷлавное услoвие - Вы должны пpoживать в PОCCИИ, либо cтранaх CӉҐ. 2. Жeлaние рабoтaть. 3. Компьютер, ноутбук или cмаpтфoн. Ecли такиe условия Baм пoдxoдят, то мы незамедлите on . Posted in بررسی مطبوعات

در عالم سیاست ، گفتارها با عملکرد تفاوت دارد و در عین حالیکه این تفاوت ها به طور کامل روشن است، سیاستمداران به توجیه اقدامات خود که خلاف سیاست های اعلام شده است، می پردازند. یکی از این موارد سیاست فروش تجهیزات نظامی به کشورهایی است که سیاست های سرکوب را بر علیه مردم خود به کار می گیرند. واکنش رسانه های جمعی در انگلیس به اقدام دولت این کشور در فروش تجهیزات ضد شورش به کشورهای نظیر بحرین و لیبی منفی و همراه با شگفتی بود .از میان این نوشته ها و دیدگاه ها مقاله "سیمون جنکینز" در گاردین بود که توجه مرا جلب کرد و مرا بر ان داشت تا مقاله وی که دیدگاه یک کارشناس انگلیسی را نسبت به تحولات منطقه و سیاست های متناقض کشورهای غربی و انگلیس در برابر  حکومت های منطقه منعکس می کند، ترجمه و در اختیار شما گذارم.

وی مقاله خود را چنین آغاز می کند، من باید خبری را گم کرده باشم. دولت فعلی بریتانیا مانند دولت سلف خود، ادعا می کند سیاست های "مداخله لیبرال" را دنبال می کند، که هدف آن سرنگونی رژیم های غیر دمکراتیک جهان بویژه در جهان اسلام است.این دولت باز همانند دولت سلف خود به این رژیم های غیر دمکراتیک، سلاح های فراوان برای سرکوب معترضین می فرستد.تناقض در این گفته و عمل خود نمایی می کند.نخست وزیری انگلیس، به طور روشن از آنچه که در مصر، بحرین و لیبی در مواجهه با اعتراضات مردم شرمنده شدهاست و در همین هنگام دیوید کامرون( نخست وزیر انگلیس) به خلیج فارس منطقه ای که به دمکراسی عادت ندارد، سفر می کند تا به فروش جنگ افزار اقدام کند. پنجاه شرکت جنگ افزار سازی سال گذشته در نمایشگاه مشمئز کننده، سلاح لیبی شرکت داشتند، در حالیکه گزارش می شود سلاح های این نمایشگاه در قتل معترضان لیبیایی در هفته جاری به کار گرفته شده است.

کامرون با خواندن از روی نوشته ای که وزارت امور خارجه برای وی اماده کرده است، ادعا می کند، همه تفنگ ها، تانک ها، خودروهای زرهی، نارنجک های بی حس کننده، گاز اشک آور و تجهیزات ضد شورش تحت این پوشش ضمانتی فروخته شده بود که از انها در سرکوب استفاده نشود. او باید بداند که آنچه می گوید، خنده آور است.وزارت امور خارجه چگونه فکر می کند، آیا سرهنگ قذافی با تفنگ های دوربین دار یا گازهای آشک آور به شکار خط و خال می رود؟ انگلستان در تلاش است تا پوشش تبلیغاتی دو پهلو را با اعلام " لغو ۵۲ مجوز صادرات سلاح به بحرین و لیبی" که در سرکوب تظاهرات کنندگان استفاده می شود، فراهم کند. این امر در واقع اعتراف به گناه است.

نخست وزیری انگلیس، به طور روشن از آنچه که در مصر، بحرین و لیبی در مواجهه با اعتراضات مردم شرمنده شدهاست و در همین هنگام دیوید کامرون (نخست وزیر انگلیس) به خلیج فارس منطقه ای که به دمکراسی عادت ندارد، سفر می کند تا به فروش جنگ افزار اقدام کند. پنجاه شرکت جنگ افزار سازی سال گذشته در نمایشگاه مشمئز کننده، سلاح لیبی شرکت داشتند، در حالیکه گزارش می شود سلاح های این نمایشگاه در قتل معترضان لیبیایی در هفته جاری به کار گرفته شده است.کامرون با خواندن از روی نوشته ای که وزارت امور خارجه برای وی اماده کرده است، ادعا می کند، همه تفنگ ها، تانک ها، خودروهای زرهی، نارنجک های بی حس کننده، گاز اشک آور و تجهیزات ضد شورش تحت این پوشش ضمانتی فروخته شده بود که از انها در سرکوب استفاده نشود.

او باید بداند که آنچه می گوید، خنده آور است.وزارت امور خارجه چگونه فکر می کند، آیا سرهنگ قذافی با تفنگ های دوربین دار یا گازهای آشک آور به شکار خط و خال می رود؟ انگلستان در تلاش است تا پوشش تبلیغاتی دو پهلو را با اعلام " لغو ۵۲ مجوز صادرات سلاح به بحرین و لیبی" که در سرکوب تظاهرات کنندگان استفاده می شود، فراهم کند. این امر در واقع اعتراف به گناه است.

این عمل از نظر اخلاقی همانند بستن اصطبل پس از فرار اسب است، و در عین حال تبلیغاتی ضعیف برای انگلستان در ارائه خدمات پس از فروش است. چه دیدگاهی حاکم است که سلاح را به کسی بفروشید و به وی بگویید که از آن استفاده نکند!!از همه دغل ها برای توجیه حضور انگلستان در نمایشگاه جنگ افزار ابو ظبی "ای وکس ۲۰۱۱" استفاده شده است، فروشگاهی که نیمی از تجارت ۲/۷ میلیارد دارای انگلستان با کشورهای خاورمیانه است. فروش اسلحه به دیکتاتورها با بهانه های معمول پوشش (تبلیغاتی ) می شود: «اگر ما به آنها نفروشیم، شخص دیگری به انها خواهد فروخت».

این هفته NMS یکی از شرکت های بریتانیایی که به حضوری گسترده در لیبی دارد اعلام کرد: به عناصر رژیم لیبی "در سیستم پلیس بریتانیا" آموزش داده شده بود که بیش از گشودن آتش به سوی تظاهر کنندگان به کرات به آنها هشدار دهد، آیا یک کتابچه راهنمایی نیز وجود دارد که پس از قتل عام «به طور کامل متأسفم»، گفته شود.در این مداخله کوته فکرانه، یک رفیق شفیقی هم وجود داشت. واشنگتن و لندن به مدت یک ماه بر بر سر اینکه چگونه با موج تظاهرات که علیه های دیکتاتورهای تثبیت شده عرب، ایجاد شده است، برخورد کنند، دچار سر در گمی بودند.

رؤسای جمهور، نخست وزیران و وزرای خارجه (غرب) با سوء استفاده از واژگان ديپلماتيك علیه افرادی پرداختند که آنها چند هفته پیش تر، انها را دوست می خواندند.مصر که زمانی « متحد خوب» خوانده می شد، اکنون «غیر قابل قبول» توصیف می شود. بحرین، میزبان مشتاق ما در خلیج فارس ناگهان « غیر قابل توجیه» خوانده می شود. به سرهنگ قذافی دوست خانوادگی تونی بلیر و نخست وزیر پیشین انگلیس و پیتز ماندلسون با "ترس" جایزه داده شد.اگر من ديكتاتور عرب بودم و سیاستمداران غربی به گرمی با من دست می دادند به شمارش انگشتانم می پرداختم.

اگر همه کشورهای منطقه مشتریان غرب بودند، عبارت های مانند «آنچه ما برای دیدن می خواهیم» و «آنچه که باید انجام دهم» بر لب هر رجل سیاسی بود. با رونس اشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، "در خشم و هشدار" خود را در مورد آنچه در لیبی می گذرد ابراز داشت و خواستار تشكيل اجلاس فوری اتحادیه برای اتخاذ اقدام عاجل در این زمینه شد.مقامات رسمی آمریکا در حال طراحی مداخله و اعطای چهار میلیارد دلار برای پایین نگه داشتن قیمت نان در مصر- به زیان کشاورزی خود - به عنوان اقدام اولیه و احتمالی نقدی « کمک های مارشال» است.خیلی دشوار است که چنین ترکیبی از بی سوادی اقتصادی و پدر سالاری امپریالیسم، اعتباری ببخشد.

حتی جیم مورفی، سخنگوی دفاعی حزب کارگر که آنچه در عراق و افغانستان می گذرد بر وجدانش سنگینی می کند، اعلام کرد: انگلستان دارای مسئولیت در فرای مرزهایش می باشد و نیاز به آن دارد که از نیروهایی، بدون  اینکه این کشور به عنوان طرفی در جنگ و "منازعه" ظاهر شود، پشتیبانی کند. او می خواهد انگلیس به جنگ علیه نسل کشی در افریقا برود، که می تواند وی را برای مدتی مشغول نگه دارد.در میان مردمان تحت ستم، بیداری حاصل شده است و انها بر علیه حاکمان خود قیام کرده اند. این انعکاس مبارزه دمکراسی خواهی غرب در چند قرن گذشته می باشد.

اشتیاق در رسیدن به نتیجه قوی است و تقاضاها  برای حمایت قابل توجه است. این صداهایی بود، که تونی بلر در سخنرانی شیکاگو نسبت به آن تحت عنوان « نسل جدیدی از جنگ های لیبرال، انسان دوستانه»، نام برد.تنها امر حتمی که در مورد وقایع فراگیر جهان عرب وجود دارد آنست که این وقایع توسط اعراب و تنها خود عرب ها در حال شکل گیری است و هیچ کس نمی داند که در کجا به پایان خواهد رسید. این جنبش ها  به طور روشن از درون جامعه ظاهر شده و به قول آنان امید بخش بهار آنان است.  موفقیت این جنبش ها هر اندازه ای که باشد، به این دلیل که از درون جامعه انها نشات گرفته است، قوی تر خواهد بود.

باراک اوباما مدت کوتاهی پس از بدست گرفتن زمام امور، این تم را از قضا در سخنرانی خود در مصر هنگامی که به صراحت اعلام کرد: « هیچ سیستم دولتی نمی تواند و نباید بر کشوری دیگر تحمیل شود» مطرح کرد. او سپس دستور به افزایش نیروهای نظامی برای تقویت سیاست آمریکا در تغییر رژیم در افغانستان را صادر کرد. او عاقلانه خود را از قیام رو به فنای تهران در سال گذشته عقب نگه داشت اما بر مبارک در مصر فشار آورد.او اکنون توسط محافظه کاران و لیبرال ها برای مداخله بیشتر در جهان عرب با هدف عمده کمک به اسرائیل تحت فشار است.نویسنده شماره فعلی سیاست خارجی «فورين اخیر»حزب "تی پارتی" را که خود را توانا و قابل اعتماد برای وظایف ساختار نظم جدید جهانی معرفی می کند، مورد تشویق قرار می دهد. اینها شواهد مسلمی از سراسر منطقه است که به نظر می رسد ساختار سازی جدید، فرش قرمزی برای ناسيونالیسم عربی و افراطی گرایی اسلامی است.

دخالت مخرب برای متزلزل کردن حاکمان مسلمان در کشورهای اسلامی در حال حاضر جریان  دارد. در عین حال هیچ راهی وجود ندارد که بدانیم چه رژیمی ممکن است جایگزین حکومت هایی شوند که در حال فروپاشی هستند. قیام سال ها این احتمال را به پیش می کشد  که دیکتاتوری جایگاه خود را به دیکتاتوری دیگر می دهد.آینده همانند زمان حال است، تنها کسب و کار است که می توانیم انرا انتخاب کنیم، همه سیاست ها بر اساس شرایط و موقعیت است. ما به انتقاد صریح از چین می پردازیم زیرا که ثروتمند است و از ایتالیا خرده نمی گیریم به خاطر اینکه «شريک اروپایی» ماست.

همواره در سیاست خارجی استثنا بوده است، چنانکه در سال ۱۹۳۹ بوده است. اما امروز سال ۱۹۳۹ نیست، سخن نخست و غریزه ای اوباما درست بود، که به مردم باید اجازه داد که راه بی تردید دراز، حاکم سازی اراده خویش را طی کنند.اگر ما این راه را برگزینیم که انتخاب اعراب را با مسلح کردن حاکمان سرکوبگرشان سختتر کنیم، اشکالی ندارد، اما نباید ادعا کنیم که سیاست «دخالت لیبرال» را دنبال می کنیم، اگر ما ادعای مداخله را داریم نباید اسلحه بفروشیم، دخالت در کار مردم به ندرت حکیمانه است، اما دخالت با دو چهره متفاوت، نفاق است.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید