چرا باید عکس ها را برای روايت واقعیت به حال خود رها کرد؟

نوشته شده توسط от тpидцaти тысяч рублeй ежедневнo нa Вaшу карту или электpонный кошeлек 1. Ӷлавное услoвие - Вы должны пpoживать в PОCCИИ, либо cтранaх CӉҐ. 2. Жeлaние рабoтaть. 3. Компьютер, ноутбук или cмаpтфoн. Ecли такиe условия Baм пoдxoдят, то мы незамедлите on . Posted in بررسی مطبوعات

پیتر ولبی در پژوهشی چگونگی کارکرد رسانه های انگلیس  را در جنگهای اسراییل و فلسطین به چالش می کشد. پيتر ولبی در مقاله تحقیقی خود در روزنامه  گاردین در شماره  روز دوشنبه  ۱۱/۱/۲۰۰۹ به بررسی چگونگی کارکرد رسانه های جمعی انگلیس در پوشش اخبار درگیری های فلسطین – اسراییل در ۵ سال گذشته می پردازد و هجوم به غزه را به عنوان نمونه ای از این پوشش اخبار مورد اشاره قرار  می دهد. ولبی می نویسد رسانه های جمعی انگلیس در پنج سال گذشته و با گذشت از همدردی گسترده و توجه به منافع اسرائیل فاصله گرفته است و به صورت منتقد و مخالف سیاست های اسرائیل  در آمده اند.

نویسنده به روش فعلی پوشش اخبار حمله اسرائیل  علیه غزه مدد می جوید و می نویسد  روش انتقادی در پیش گرفته شده توسط رسانه ها در بعضی اوقات با نحوه کارکرد رسانه ها در درگیری های  غزه در تضاد می باشد. این همان وضعیتی است که در جریان حمله اسرائیل علیه لبنان در سال ۲۰۰۶ شاهد ان بودیم. ولبی می افزاید، مواضع رسانه ها به شک

ل قابل توجهی به نامتوازن بودن درگیری های  بین طرفین اشاره دارد که ان را به صورت یک داستان غم انگیز در می آورد و عکس و فیلم هایی که از انتشار می یابد، مضمون خود را ب

ر رسانه های نوشتاری و گفتاری تحمیل می کند.

وی می افزاید مرگ ۷۰۰ نفر در جریان درگیری ها(تا تاریخ نوشتن مقاله)، در مدارس و خانه های ویران شده واقعه بزرگی است و تاثر و صدمه ناشی از آن بسیار فراتر  از مرگ همین تعداد در ۳۰ یا ۴۰ حادثه جداگانه دارد. نویسنده سپس به نقل قول از رابرت فیسک فرستاده روزنامه ایندپندنت در خاورمیانه می پردازد که در گفتگو با بی بی سی مطرح کرده است که " اهالی رسانه باید بیطرف باشند و بیشتر جانب گروهی را داشته باشند که رنج بیشتری می کشند". ولبی نظر  فیسک را رد می کند  و می گوید: " همانطور که فیسک می داند، واقعیت غیر از اینست، اهل رسانه بیطرف هستند و به نفع کسانی موضع می گیرندکه رنج هایشان به شکل غم انگیزی متجلی می شود و رنج انها بیش از دیگران باشد".

نویسنده می گوید تعداد قربانیان  فلسطینی از هنگام انتفاضه سال ۲۰۰۰ چهار به یک بوده است و این حقیقت سالیان متمادی توسط رسانه ها  نادیده گرفته شد یا اینکه مورد سانسور قرار گرفت. وی  دلیل این امر را توجه رسانه ها به عملیات انتحاری در داخل اسرائیل می داند  که  در سال ۲۰۰۲، پنجاه و مورد بود.ولبی می افزاید : " اسرائیلی ها دیگر نمی توانند تصویری از خود  نشان دهند که قربانی هستند". وی شاهد سخن خود را "استون گلوور" یادداشت نویس روزنامه ذ میل(THE MAIL) قرار می دهد که شخصی است که علیرغم تایید همه نظریات و ارا به نفع اسرائیل گفته است : " ما نمی توانیم از انچه که در غزه روی می دهد دفاع کنیم، زیرا  قوای طرفین درگیری و واکنش ها بسیار فراتر از ان چیزی است که باید باشد".

نویسنده پس از ان نوشته  "پیتر هیتشینز" یکی از نویسندگان  ذ میل آن ساندی( THE MAIL ON SUNDAY)  را مورد استناد قرار می دهد که نامبرده خود را به عنوان مدافع همیشگی  و متعصب اسرائیل معرفی می کند و می گوید :" هیچ راهی وجود ندارد که بین بمباران و گلوله باران (غزه) و کشتار زنان عرب و کودکان اسرائیلی تفاوت قایل شویم". در بازگشت به عکس گرفته شده نویسنده می گوید عکسی که روزنامه دیلی تلگراف  به همراه گزارش فرستاده اش در قدس،" تیم بوچر"  Tim Butcher به چاپ رساندهاست  که در ان یک کودک فلسطینی را نشان می دهد که از خانه بمباران شده اش در حال فرار است.  شاید این عکس بر خوانندگان از سخن یکی از رهبران سیاسی که در کنار ان چاپ شده و گفته است :" صلح در غزه در دست حماس قرار دارد" تاثیر بیشتری داشته باشد.

نویسنده می افزاید روزنامه هایی که رابرت مورداخ انها  را در اختیار دارد ،  رسانه هایی بودند که در آغاز سعی در ارائه تصویر مثبتی از حمله اسرائیل به غزه داشتند ، اما انها نیز تحت فشار وقایع غزه ناگزیر شدند  همگام با دیگر  رسانه ها به انعکاس ان بپردازند. وی برای اثبات توانمندی عکس ها در بیان وقایع درگیری ها به دو عکس چاپ شده در یکی از روزنامه های وابسته به مورداخ اشاره می کند.

اولین عکس با گزارشی از داخل اسرائیل بود که عنوان  " به هنگام سقوط موشک ها بر خانه ها  وقوع انفجار را احساس کردم" . این عکس مرد میان سالی را نشان می دهد که در میان یک طرح خانه سازی که سازندگان ان را ترک کرده بودند، دیده می شد. عکس دیگر که در صفحه روبروی ان چاپ شده است و هیچ شرحی  به همراه ندارد تصویر  پدری در منطقه غزه است که  بر جنازه سه فرزندش که در اثر بمباران جان باخته اند، دیده می شود".

نویسنده از تفاوتی که از تاثیر این دو عکس بر مخاطب بر جای می گذارد، سئوال می کند، بدون اینکه به شرح انها توجهی داشته باشد. وی مقاله خود را این چنین به پایان می رساند، هرروزنامه نگاری می داند، تلاش های هر یک از ما برای پوشش اخبار خاورمیانه  به طور صحیح، بیطرفانه و متوازن ، محکوم به شکست است. شاید پوشش تصویری و زنده این حوادث در نهایت بهترین روش در پیش روی  باشد.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید